Petra van Harten

22/11: veel te vertellen

Het is alweer de laatste week van november en het is hard nodig dat ik een update geef want ook al schrijf ik niet - toch gebeurt er veel. Eerlijk gezegd, als ik niet schrijf heb ik het zo druk dat ik er niet aan toe kom.

Ik zal beginnen met wat ik jullie wil vertellen. Veel van jullie weten dat ik toen ik naar Bonaire ging ik me voornam 3 jaar te gaan. Komende mei 2010 zijn die drie jaar om en daarom heb ik de afgelopen maanden gezocht naar Gods wil voor mij na de drie jaar. Ik moet eerlijk bekennen dat ik zelf heel graag weer terug wil naar Nederland. Niet omdat het hier niet goed is, of dat ik hier ongelukkig ben, hoor. Maar wel een groot verlangen in mijn hart.

Maar omdat ik zelf zo duidelijk wist wat ik wilde vond ik het moeilijk te weten wat God wilde. Ik bad voor duidelijkheid en kreeg deze ook maar twijfelde er aan. Ik was zo bang dat ik mijn eigen wensen interpreteerde als Gods wensen. Herkennen jullie dat? Net als je verliefd bent dan wil je horen dat deze persoon degene is met wie je zal trouwen en ben je doof voor alles wat dat niet bevestigd.

God sprak duidelijk met een beeld maar ik bleef twijfelen en vroeg bevestiging. Deze kwam niet en ik maakte een afspraak met mijn pastor omdat ik merkte dat het mij veel stress en onrust gaf. In dat gesprek werd het al snel duidelijk. De pastor vertelde me dat hij geloofde dat ik mijn hart mocht volgen omdat ik oprecht op zoek was geweest naar Gods wil en God ziet het hart aan. Ik had in tijden niet zo gehuild! Wow wat een opluchting!

Dus: ik verhuis in juni weer terug naar Nederland! Wat ga ik daar doen? Ik ben bezig me in te schrijven voor de GZ-opleiding. Deze opleiding is 2 jaar en geeft mij een BIG-registratie als ik hem behaal. De verzekeringen zullen dan de behandelingen die ik doe vergoeden. Dit is al langere tijd een verlangen van me en nu hoop ik genoeg werk ervaring te hebben om aangenomen te worden.

Op een trouwerij zingen waar ik bijna niemand kende ... dat was best een beetje gek. De pastor vroeg mij en Thijs (op gitaar en zang) om een lied te zingen op een trouwerij van mensen die we niet kende maar die hij ging trouwen. Dus vereerd zeiden we ja! De trouwerij was op de Seru Largu (hoge heuvel met uitzicht over Kralendjik) in de openlucht. Met een tril in mijn stem is het gelukt. Dat was best wel spannend!

Ik ben 11 november naar Nederland geweest voor een korte week. Afgelopen dinsdag kwam ik weer terug en woensdag werkte ik weer. Ik heb mee mogen werken aan een echtparen weekeind (Destiny). Wat was dat leuk, ik heb heerlijk genoten; mijn broer en schoonzus waren er, nog veel meer goede vrienden, ik mocht het hele weekeind mee doen in aanbidding (zang). Maar ik heb vooral ook heerlijk veel gelachen en gezellig gekletst.

Toen ik donderdag opgehaalt werd van Schiphol door Robert en gebracht werd naar Doetinchem had ik een heerlijk dagje met mijn neefje en nichtje. Van te voren had ik me zelf toe gesproken dat ik niet moest verwachten dat ze me echt zouden herkennen maar niets was minder waar. Ik was nog amper binnen of ik was al St. Maarten liedjes aan het zingen en boekjes voor aan het lezen, echt super!

Na het weekeind heb ik nog 1 nachtje bij Lies en Arjan geslapen. Ook gelijk super gezellig, lekker gekletst, memory gespeeld met Thomas en Riwkahs haar buik gezien. En 'sochtends vroeg op naar Schiphol. Aangekomenop Curacao had ik nog 1 nachtje bijkomen bij mijn ouders ... waar ik aan tafel zat met Kees Kraaijenoord ... ja, de zanger. Lachen hé! Die was op Curacao ivm de Grace tour en at met band bij mijn ouders. 

Weer werken ging allemaal wel goed. Ik dacht dat me de jetleg me bespraad zou blijven tot het weekeind kwam en ik erg moe was. In drie dagen al 2 keer 'smiddags geslapen. Dus vanavond maar vroeg naar bed!