Petra van Harten

20/12: December

Het is al lang december en al weer bijna kerst. De laatste maand heeft in het teken gestaan van slecht slapen, nieuw huisje zoeken, en ziekte. Niet echt de leukste maand dus. Maar zelfs als ik ziek bent en als ik stress hebt omdat je nog geen nieuw huisje heb, mag ik leren.

Wat leer je nou als je ziek bent of als je stress hebt? Ik zal het je duidelijk maken. Ik sliep al weken slecht -als ik in de midden van de nacht wakker was, dan was ik uren wakker en dit herhaalde zich bijna elke nacht. Waarom sliep ik slecht? De meest aannemelijke reden was dat ik gespannen was dat ik geen nieuw huisje had en wel bijna uit mijn huidige appartement moet. Maar toen mijn directeur 2 weken later aangaf dat zij het zelfde mee maakte vroeg ik me af of het wel van de spanning kwam of dat het een vorm van strijd is. Dit vermoeden werd sterker toen ik maar ook de teamleider ziek werd. 

Twee weken geleden van zondag op maandag werd ik trillend wakker met pijn echt overal, ik had koorts en ging uit pure wanhoop op de grond liggen omdat ik mijn bed niet meer kon verdragen van de pijn. Die ochtend me maar ziek gemeld met de gedachte dat ik een griep had. En toen de pijn in de gewrichten en de moeheid maar doorzette de dagen erna bleef ik bijna de hele week thuis. 

Ik voelde me zo nutteloos en zielig. Wat deed ik toch thuis? Wat had ik nou dat ik maar niet opknapte? Ik ben maandags naar de dokter gegaan omdat ik wilde testen of ik denge (knokkelkoorts) zou hebben maar woensdag was de uitslag negatief. Ik had het niet - ik moest daar gelukkig mee zijn maar was het niet. Ik had een reden nodig om me te voelen als ik me voelde - waarom ging het niet over? Ik werkte de tweede week halve dagen maar opnieuw dit weekeind lig ik midden op dag op bed om te slapen omdat ik zo moe ben en ook de pijn is niet weg.

Weet je wat zo bijzonder is, is dat God van zich liet horen. Ik had een huil bui omdat ik me zo zielig voelde en ondanks dat ik ziek was ik ook voor mijzelf moest zorgen - koken enzo. Ik lag dagen alleen en ging verwachtingen scheppen van mijn collega's en tevens teleurgesteld worden dat er niet aanvoldaan werd. God openbaarde zich met liefde. Ik mocht weer beseffen hoe veel hij van mij houdt - zelfs als ik niets kan en niets nuttigs doe. Mijn waarde ligt niet in mijn doen maar in mijn zijn! En al is er geen mens om me te troosten Hij is er voor me!

Ook wordt mijn vertrouwen op Hem op de proef gesteld - ik lag ziek in huis, maar de datum van 1 januari naderde - de datum dat ik en mijn buurman/collega uit huis moeten ... en we hebben nog niets nieuws. Ik vind dat behoorlijk lastig. Ik ben zo vaak verhuisd in mijn leven dat je zou denken dat Petra dat wel aan kan maar niets is minder waar - onzekerheid om een veilig onderkomen geeft mij eerder paniek. De tegenstander weet dat dat mijn zwakte is: aanvallen op mijn veiligheid. Dat heeft hij al vaak gedaan de laatste 2 jaar door een vervelende buurman die mijn rust roofde als ik thuis was en nu de werkelijke verhuizing. Ik bid dagelijks of God wil voorzien en leg mijn ozrgen bij Hem neer. Maar makkelijk vind het niet.

Ik zou willen dat ik al kon getuigen dat we nu wel een huisje hebben maar nee, dat is nog niet zo. Wel hebben we gisteren van onze nieuwe huisbaas gehoord dat we tot 15 januari mogen blijven dus we hebben iets meer ruimte. Maar ik wil wel eindigen met mijn verlangen: te kunnen vertrouwen dat God zal voorzien! Hij wil voor ons zorgen dus wil ik het van Hem verwachten. Heer, kom mijn onvermogen te hulp.