Op de dag dat ik mijn vakantie afsloot en terugvloog naar Bonaire vlogen ook goede vrienden van me, Bart en Esther naar Bonaire. Wat leuk om hun 'mijn' eiland te laten zien en wat heerlijk om door hun verwend te worden met etentjes en gezelligheid! Ik heb genoten van hun bezoek.

 Ik heb het eiland over gecrost met ze, ze meegenomen naar mijn kerk waar Bart ook gelijk gevraagd werd voor te lezen en avondmaal te bedienen. Ze waren positief over mijn kerk en snapte dat ik daar me thuis voelde. Ja, dat deed me wat, kritiek geven kan iedere ...piep... (dan citeer ik Keith Bakker, Family Matters). Ook heb ze meegenomen naar Rooi Lamoenchi waar Ellen ons veel uitlegde over de cultuur, geschiedenis en natuur van Bonaire - dat was heerlijk!

Maandag avond heb ik ze weer naar de airport gebracht. Thanks guys!

Ik realiseerde me op mijn vakantie dat ik alleen nog maart, april en mei heb om te werken en dan is het afscheidnemen en uitschrijven om vervolgens naar Nederland te gaan. Ik veracht 11 juni te vliegen en 12 juni aan te komen in Nederland. Deze drie maanden zal ik er nog echt even voor gaan. De functie van Praktijkopleider is alleen maar groter geworden door meer instellingen die een student hebben en dus zal ik daar nog mee bezig gaan. Maar ook op het centrum: Madelon, mijn partner in management, gaat in april naar Nederland dus zal ik haar taken overgedragen krijgen en de leiding alleen dragen. 

Wat ben ik al aan het doen voor mijn terugkomst? Nou ik ben aan het wachten op vacatures voor de GZ-opleiding. Dit betekent dat er op specifieke sites vacatures staan bij instellingen waar een opleidingsplaats vrij komt. Op dit moment staat er nog maar weinig op dus het is nog een beetje afwachten. Ik zal dan solliciteren en hopen dat ik indruk maak met mijn cv zodat ik in die instelling 4 dagen per week kan werken en 1 dag per week naar school kan gaan om de opleiding te krijgen die mij een BIG-registratie oplevert. 

Ook moet ik mijn paspoort verlengen want die verloopt in april en zal ik het terugsturen van mijn boeken enzo moeten regelen. Toen ik hier kwam, liet ik 6 dozen verschepen dus die mogen nu weer terug. En dan moet iknog mijn uitschrijving regelen. Dit is een uitgebreide procedure waarbij ik allerlei stempels moet halen bij verschillende instellingen. En als eerste begin ik bij de belasting. Bij deze maak ik me een beetje zorgen want ik heb recentelijk begrepen dat ik waarschijnlijk belasting moet betalen over de giften die ik ontvangen heb. Ik dacht dat giften belasting vrij waren ... maar dat blijkt niet zo te zijn, oeps. Dus daar ga ik maar zsm mee aan de slag.

Nou dat is een beetje wat er allemaal speelt in mijn hoofd - lijstjes wat ik moet regelen zijn dus weer aan de orde van de dag! Maar dit weekeind nog niet want dit weekeind komt Lydia, mijn eerste huisgenoot hier op Bonaire! Dus daar heb ik zin in. Ik haal haar mogen op van de airport!

Ja, mijn broer, Nathanja, Seth en Noaly zijn ook op Curacao! genieten dus! Gisteren verbrand van naar het strand gaan, ookal was het aardig bewolkt. Verder hebben we de grotten gezien van Hato - welke best wel indrukwekkend waren met stalachtieten en mieten, water en vleermuizen.

Verder is het veel koffie drinken, spelen met mijn lieve neefje en nichtje, lekker boek lezen en filmpjes kijken! All in all - I'm enjoying myself!

Ik wil jullie mijn nieuwe stekkie even laten zien dus vandaar even veel foto’s en weinig tekst!

 

Heerlijk is het zelfs om ‘snachts het koud te hebben en je laken strakker om je heen te trekken. Ook de vleermuizen vliegen door het huis ‘savonds maarja ze doen gelukkig niemand iets kwaad dacht ik tot ik mijn bananen bekeek – zat er een groot gat in! Ik heb de banaan buiten gelegd voor de nacht en 'smorgens was hij helemaal op!

Kort om ik ben gezegend met een leuk huisje! Trouwens ik ben nog veel meer gezegend; ik was in december gezegend met veel giften! Het was verrassend en ik ben God en jullie dankbaar! Ook mag ik straks, 6 februari, even op vakantie naar Curacao. Mijn broer en schoonzus met kids zijn er dan ook - dus dat wordt genieten!

ps. gezondheid gaat weer bergOPwaarts!

15 januari zal ik mijn huis uit moeten. Eerst was dat 1 januari maar we mochten 15 dagen langer blijven, wat echt een gebedsverhoring was! Tot voor kort hadden we ook amper uitzicht op een nieuw huis maar dinsdag zijn we een huisje gaan kijken die een hele leuke huurprijs heeft. Een plaatselijke pastor die ik goed ken is ons contactpersoon - echt goed want hij is betrouwbaar en heeft een hart voor het werk dat we doen waardoor hij ons erg behulpzaam is! 

Volgende week gaan we met hem het huis door en worden de definitieve beslissingen gemaakt! Ook hebben we voor 1 februari ook nog een huis - wel wat duurder maar het voelt zo fijn niet 1 optie maar 2 te hebben! God is goed en zorgt voor zijn kinderen! Ik voel me ook zo veel rustiger! Heerlijk! Als alles rond is zal ik foto's op de site zetten.

December ging weer heel snel voorbij. Het was een onrustige maand wat betreft het centrum omdat veel gasten in deze dagen onrustig zijn. De een is blij omdat hij voor het eerst in jaren kerst viert buiten de gevangenis maar een ander voelt zich juist bij ons opgesloten en verlangt feest te vieren op de ouderwetse methode met alkohol en drugs. Bijzonder was wel dat we vóór kerst 2 opnames hadden. Meestal wachten gasten tot na de feestdagen om opgenomen te worden. Maar we hebben ook 2 gasten zien vertrekken vóór kerst. 

foto: etentje met gasten

Onze kerst commissie heeft wel echt zijn best gedaan om de feestdagen leuk te maken voor iedereen. We hadden van veel bedrijven giften gehad en konden met de gasten en medewerkers voor het eerst samen uit eten op 1e kerstdag. Dat was heel erg geslaagd! Super gezellig! 2e kerstdag hadden we een speciale kerstdienst waar veel gasten opaf kwamen. Buiten onder 2 party tenten met een man of 50 kerstliedjes gezongen. 

Kerstavond de 24e hadden we een kerstnachtdienst gehad waar ik met Margo (op altblokfluit) en Thijs (op gitaar en 2e stem) 2 liederen hadden gezongen. Mooie classieke nummers! Waarna de pastor vertelde dat we zondag geen dienst zouden hebben dus had ik vrijdag, zaterdag en zondag ochtend gelegenheid om uit te slapen! Wat een heerlijkehid! en wat heb ik daar van genoten! Lekker veel hangen en ontspannen, of lekker thuis of op het strand! prima kerst dus!

Oud en nieuw verliep ook lekker, vooral heel veel oliebollen gebakken voor zowel medewerkers als gasten en het laatste uur van oudejaarsavond doorgebracht op het centrum met een kampvuur, champagne zonder alcohol en vuurwerk!

Maandag begint in mijn kerk een tijd van vasten. Ik ga mee doen en ben vol verwachting want vorig jaar heb ik doorbraken mogen mee maken waar ik nog de vruchten van pluk. Ik ontdekte dat zelfmedelijden de sleutel was om mijn melancholie en zoeken naar vervulling te 'openen'. Sinds ik dat door heb lukt het me zo veel makkelijker te voorkomen dat ik me verlies in negativiteit! Zo heerlijk om daar vrij van te zijn!

Dit jaar wil ik God echt vragen voor genezing van mijn lichaam. Naast mijn hogebloeddruk en constante rugklachten heb ook al jaren een allergie waarvan de klachten steeds heftiger worden. En een pijn in verschillende gewrichten komt ook steeds vaker voor. Ik ga daarom 4 weken niet snoepen, geen vlees eten, maar wel veel groente, noten en fruit! Wish me luck!

Wat leer je nou als je ziek bent of als je stress hebt? Ik zal het je duidelijk maken. Ik sliep al weken slecht -als ik in de midden van de nacht wakker was, dan was ik uren wakker en dit herhaalde zich bijna elke nacht. Waarom sliep ik slecht? De meest aannemelijke reden was dat ik gespannen was dat ik geen nieuw huisje had en wel bijna uit mijn huidige appartement moet. Maar toen mijn directeur 2 weken later aangaf dat zij het zelfde mee maakte vroeg ik me af of het wel van de spanning kwam of dat het een vorm van strijd is. Dit vermoeden werd sterker toen ik maar ook de teamleider ziek werd. 

Twee weken geleden van zondag op maandag werd ik trillend wakker met pijn echt overal, ik had koorts en ging uit pure wanhoop op de grond liggen omdat ik mijn bed niet meer kon verdragen van de pijn. Die ochtend me maar ziek gemeld met de gedachte dat ik een griep had. En toen de pijn in de gewrichten en de moeheid maar doorzette de dagen erna bleef ik bijna de hele week thuis. 

Ik voelde me zo nutteloos en zielig. Wat deed ik toch thuis? Wat had ik nou dat ik maar niet opknapte? Ik ben maandags naar de dokter gegaan omdat ik wilde testen of ik denge (knokkelkoorts) zou hebben maar woensdag was de uitslag negatief. Ik had het niet - ik moest daar gelukkig mee zijn maar was het niet. Ik had een reden nodig om me te voelen als ik me voelde - waarom ging het niet over? Ik werkte de tweede week halve dagen maar opnieuw dit weekeind lig ik midden op dag op bed om te slapen omdat ik zo moe ben en ook de pijn is niet weg.

Weet je wat zo bijzonder is, is dat God van zich liet horen. Ik had een huil bui omdat ik me zo zielig voelde en ondanks dat ik ziek was ik ook voor mijzelf moest zorgen - koken enzo. Ik lag dagen alleen en ging verwachtingen scheppen van mijn collega's en tevens teleurgesteld worden dat er niet aanvoldaan werd. God openbaarde zich met liefde. Ik mocht weer beseffen hoe veel hij van mij houdt - zelfs als ik niets kan en niets nuttigs doe. Mijn waarde ligt niet in mijn doen maar in mijn zijn! En al is er geen mens om me te troosten Hij is er voor me!

Ook wordt mijn vertrouwen op Hem op de proef gesteld - ik lag ziek in huis, maar de datum van 1 januari naderde - de datum dat ik en mijn buurman/collega uit huis moeten ... en we hebben nog niets nieuws. Ik vind dat behoorlijk lastig. Ik ben zo vaak verhuisd in mijn leven dat je zou denken dat Petra dat wel aan kan maar niets is minder waar - onzekerheid om een veilig onderkomen geeft mij eerder paniek. De tegenstander weet dat dat mijn zwakte is: aanvallen op mijn veiligheid. Dat heeft hij al vaak gedaan de laatste 2 jaar door een vervelende buurman die mijn rust roofde als ik thuis was en nu de werkelijke verhuizing. Ik bid dagelijks of God wil voorzien en leg mijn ozrgen bij Hem neer. Maar makkelijk vind het niet.

Ik zou willen dat ik al kon getuigen dat we nu wel een huisje hebben maar nee, dat is nog niet zo. Wel hebben we gisteren van onze nieuwe huisbaas gehoord dat we tot 15 januari mogen blijven dus we hebben iets meer ruimte. Maar ik wil wel eindigen met mijn verlangen: te kunnen vertrouwen dat God zal voorzien! Hij wil voor ons zorgen dus wil ik het van Hem verwachten. Heer, kom mijn onvermogen te hulp.

Ik zal beginnen met wat ik jullie wil vertellen. Veel van jullie weten dat ik toen ik naar Bonaire ging ik me voornam 3 jaar te gaan. Komende mei 2010 zijn die drie jaar om en daarom heb ik de afgelopen maanden gezocht naar Gods wil voor mij na de drie jaar. Ik moet eerlijk bekennen dat ik zelf heel graag weer terug wil naar Nederland. Niet omdat het hier niet goed is, of dat ik hier ongelukkig ben, hoor. Maar wel een groot verlangen in mijn hart.

Maar omdat ik zelf zo duidelijk wist wat ik wilde vond ik het moeilijk te weten wat God wilde. Ik bad voor duidelijkheid en kreeg deze ook maar twijfelde er aan. Ik was zo bang dat ik mijn eigen wensen interpreteerde als Gods wensen. Herkennen jullie dat? Net als je verliefd bent dan wil je horen dat deze persoon degene is met wie je zal trouwen en ben je doof voor alles wat dat niet bevestigd.

God sprak duidelijk met een beeld maar ik bleef twijfelen en vroeg bevestiging. Deze kwam niet en ik maakte een afspraak met mijn pastor omdat ik merkte dat het mij veel stress en onrust gaf. In dat gesprek werd het al snel duidelijk. De pastor vertelde me dat hij geloofde dat ik mijn hart mocht volgen omdat ik oprecht op zoek was geweest naar Gods wil en God ziet het hart aan. Ik had in tijden niet zo gehuild! Wow wat een opluchting!

Dus: ik verhuis in juni weer terug naar Nederland! Wat ga ik daar doen? Ik ben bezig me in te schrijven voor de GZ-opleiding. Deze opleiding is 2 jaar en geeft mij een BIG-registratie als ik hem behaal. De verzekeringen zullen dan de behandelingen die ik doe vergoeden. Dit is al langere tijd een verlangen van me en nu hoop ik genoeg werk ervaring te hebben om aangenomen te worden.

Op een trouwerij zingen waar ik bijna niemand kende ... dat was best een beetje gek. De pastor vroeg mij en Thijs (op gitaar en zang) om een lied te zingen op een trouwerij van mensen die we niet kende maar die hij ging trouwen. Dus vereerd zeiden we ja! De trouwerij was op de Seru Largu (hoge heuvel met uitzicht over Kralendjik) in de openlucht. Met een tril in mijn stem is het gelukt. Dat was best wel spannend!

Ik ben 11 november naar Nederland geweest voor een korte week. Afgelopen dinsdag kwam ik weer terug en woensdag werkte ik weer. Ik heb mee mogen werken aan een echtparen weekeind (Destiny). Wat was dat leuk, ik heb heerlijk genoten; mijn broer en schoonzus waren er, nog veel meer goede vrienden, ik mocht het hele weekeind mee doen in aanbidding (zang). Maar ik heb vooral ook heerlijk veel gelachen en gezellig gekletst.

Toen ik donderdag opgehaalt werd van Schiphol door Robert en gebracht werd naar Doetinchem had ik een heerlijk dagje met mijn neefje en nichtje. Van te voren had ik me zelf toe gesproken dat ik niet moest verwachten dat ze me echt zouden herkennen maar niets was minder waar. Ik was nog amper binnen of ik was al St. Maarten liedjes aan het zingen en boekjes voor aan het lezen, echt super!

Na het weekeind heb ik nog 1 nachtje bij Lies en Arjan geslapen. Ook gelijk super gezellig, lekker gekletst, memory gespeeld met Thomas en Riwkahs haar buik gezien. En 'sochtends vroeg op naar Schiphol. Aangekomenop Curacao had ik nog 1 nachtje bijkomen bij mijn ouders ... waar ik aan tafel zat met Kees Kraaijenoord ... ja, de zanger. Lachen hé! Die was op Curacao ivm de Grace tour en at met band bij mijn ouders. 

Weer werken ging allemaal wel goed. Ik dacht dat me de jetleg me bespraad zou blijven tot het weekeind kwam en ik erg moe was. In drie dagen al 2 keer 'smiddags geslapen. Dus vanavond maar vroeg naar bed!

foto: het centrum waar ik werk. 

Het huis waarin ik woon is verkocht, ook de twee appartementen ernaast. Dit betekent dat ik zal moeten verhuizen. Ik hoop dat het een verhuizing zal zijn naar een van de appartementen zodat ik op deze plek kan blijven wonen want een nieuwe woonplaats vinden waar een hond welkom is, is schaars, vooral binnen mijn budget. Een beetje onzekere tijd dus maar ik heb vertrouwen dat God zal zorgen dat ik een plekje krijg!

Gisteren naar een feestje geweest van onze buurman. Hij en zijn vriendin bouwen een huis om Sabadeco (met uitzicht over Bonaire en de kust) en ze vierden een bbq voor zijn 63e verjaardag. Wat leuk om iemand zijn droom in vervulling te zien gaan. Ik kreeg een rondleiding wat alles gaat worden. Super zeg lijkt me dat om je droom te tekenen op papier en dat werkelijkheid te zien worden.

Wel zaten Thijs (mijn andere buurman en collega) en ik opeens tussen rokende en drinkende Nederlanders. Ik ben het zo ontwend dat mensen lachen om of iemand nog wel helder denkt aan het eind van de avond. Mannen en vrouwen in de 50 die nog steeds praten over hoe laat hij het gemaakt had en hoeveel hij gedronken had.  Ik dacht dat we dat alleen deden toen we nog naar schoolfeesten en studentenfeestjes gingen? Wij waren de enige die hem geen cadeau gaven dat niet rook of drinkbaar was.

Ik zit op een gekke tijdstip achter mijn laptop. Eigenlijk hoor ik in de kerk maar omdat er vorige week ingebroken is op het centrum op een tijdstip dat er normaal niemand is hebben we maar even besloten het centrum niet onbemand achter te laten. Dus heb ik net een preek geluisterd (hihi van mijn broertje) en zit ik nu dus mijn site bij te schrijven. We hebben na de laatste inbraken een alarm aangeschaft maar het mocht niet baten. Willen jullie bidden voor veiligheid en bescherming op het centrum? 

Ik ben nu al 18 dagen de verantwoordelijke op het centrum. Iets waar ik van te voren tegenop zag maar eigenlijk gaat het super: weinig stress! Ik ervaar dat ik gedragen wordt, dat ik het gewicht van mijn taak kan dragen zonder moe of mat te worden - Gods zegen! Komende week is nog een laatste week en dan komt mijn partner in leiding geven en onze directeur weer terug.

Ik dan komt mijn korte bezoek naar Nederland ook weer dichterbij. Ik zal 12 november tot 16 november in Nederland zijn voor een Destiny weekeind. Ik heb zo'n zin om even mijn geliefden te zien en spreken. 

Ik ben ook veel bezig geweest met oktober want dan zullen twee leiders van Krusada op vakantie zijn: de teamleider en directeur. Dit betekent voor mij dat ik in die weken de taken van de teamleider waarneem en ook dus alleen verantwoordelijk en voor het centrum. Ik voel me vaak nog zo groen in het leiding geven en ben dan snel onzeker of ik het wel goed zal doen. Maar de laatste dagen krijg ik steeds meer rust hierover en vertrouwen dat het goed zal gaan, en zelfs als ik nou fouten zou maken in beslissingen dat ik dan mag denken dat ik naar eer en geweten mijn best heb gedaan en me niet voor de kop hoef te slaan. Ik mag vertrouwen dat het Gods werk is en dat ik als ik oprecht zijn wil wil doen ik doe en beslis wat Hij verlangt. 

Maar ik heb ook iets om naar uit te kijken. Een tijd geleden kreeg ik de vraag of ik mee wilde dienen in het komende Destiny weekeind in november. Ik gaf aan dat ik meestal niet zoveel geld heb om even een extra ticket te betalen naar Nederland dus dat ik wel wilde maar dat het wat liet afhangen van de giften die ik zou krijgen. Zelf verwachte ik dus dat ik niet zou kunnen gaan, en had me daar al een beetje bij neer gelegd. Tot ik onverwacht een belasting teruggave kreeg deze maand waarmee ik een ticket kon betalen en nog een SVB-schuldje kon afbetalen: wow dacht ik, dit kan niet waar zijn, God zegent me met een super leuk kado. Langzaam besefde ik dat het echt mogelijk was en toen de andere leidinggevende me de greenlight gaven heb ik gelijk geboekt. Ik vlieg 11 november naar Nederland en 16 november weer terug - kort maar krachtig zullen we maar zeggen! Maar oooooh wat heb ik er zin in!

Ik heb iets grappigs bij mezelf ontdekt, als ik in een nieuwe fase van mijn leven zit, verander ik ook iets: herken je dit: als een relatie uit is een nieuw kapsel, bv? Nou dat doe ik ook in mijn huisje - sinds ik geen huisgenoot heb, heb ik alles omgegooit: waar de woonkamer was staat nu de eettafel en anders om, ook mijn slaapkamer is om zodat mijn bed dichter bij het raam staat en ik beter slaap door het beetje wind wat binnen komt. 

Oeps ik ruik mijn kip ... ik ga maar snel kijken. Fijne week!

Voor allen die meeleven met het geitje: het gaat goed met hem, hij groeit en begint ook allerlei andere dingen te eten ... zoals gisterenavond het kordje aan mijn broek! Het is al weer september en dat betekent dat we een nieuw rooster uitproberen, we een aantal nieuwe medewerkers mogen leren kennen en mijn huisgenoot verhuisd is.

foto: nee, niet de geit maar Tjoklat, mijn knuffel, jager (dood ratten enzo) en af een toe trooster!

Per 1 september is Madelon de nieuwe teamleider en zij had een voorstel voor een nieuwe rooster om zo groepswerkers te ontlasten. We zijn nu een week begonnen en we merken al goede dingen en dingen die mogelijk anders kunnen maar dat hoort bij uitproberen. September is de proefdraai maand zodat we daarna goed draaien. Groepswerk wordt hier al jaren gezien als een zware taak. Meerdere trekken zich eruit terug of klagen erveel over. Vorig jaar hebben we het één en ander verandert maar nu op een wat radicalere wijze. Minder alleen op de groep en minder uren draaien voor ze. Groepswerkers draaide 40 uur waarbij de slaapdiensten niet werden mee geteld, dat is best pittig. In de afgelopen 2 jaar heb ik ook al meerdere groepsdiensten gedraaid en ja, het kan behoorlijk zwaar zijn dus ik hoop van harte dat de groepswerkers hiermee ontlast worden.

Morgen komt de laatste nieuwe medewerker aan. Dat betekent 4 nieuw in totaal. Daar zijn we heel blij mee. En afgelopen donderdag moesten we afscheid nemen van Monika. Ze was een jaar bij ons en was ook een tijd mijn huisgenoot – we zullen haar missen maar zo werkt het hier: komen en gaan.

Roethleen, mijn huisgenoot tot vorige week, gaf al aan bij haar komst dat ze graag een eigen plekje wilde zoeken. En per 1 september heeft ze een eigen appartementje. Het is helemaal nieuw nieuw. Dus dat betekent dat ik het huisje voor mezelf heb. Dat is best wel even lekker, moet ik zeggen! Maar wel voor zolang ik er nog in kan wonen want er zijn waarschijnlijk kopers voor de appartementen. Ik begreep dat we waarschijnlijk tot dec er in mogen zitten. Ik hoop zelf dat het wat langer mag duren. Ook dit laat ik in de hand van God, Hij weet wat ik nodig heb.

Ik heb veel in de handen van God moeten leggen deze laatste weken. Ik merkte dat ik steeds ‘snachts wakker lag te piekeren over werk, huis, etc. En ik was daarbij ook nog eens heel emotioneel. Ik werd bang dat ik overwerkt dreigde te raken en voelde daar weer een paniek bij. Het was echt niet leuk. Maar gelukkig kan ik zeggen: ‘was’ want het slecht slapen is voorbij als ook de huilbuien. Wat het was? Misschien strijd, misschien te veel taken (1 taak is door een ander overgenomen en een ander is verlicht!), misschien wel onzekerheid over mijn keuze om na 3 jaar Bonaire naar huis te gaan of langer te blijven.

Wat ik wel weet is dat door God te zoeken en in zijn nabijheid te zijn, ik herstel vond. Ik had een studie gekregen uit Nederland over Hooglied: mp3 plus notities, dit ben gaan doen en ik ben gaan bidden en ja ... Zijn kracht kreeg ik in mijn kwetsbaarheid, mijn vreugde kwam terug en langzaam aan werd mijn labiliteit minder. Ik weet dat ik voorzichtig moet zijn en dat ik ook keuzes moet maken maar ik ben God zo dankbaar dat juist toen ik er doorheen zat ik hem zocht en Hij mij vulde met fysieke en innerlijke kracht. Wow, God is goed!

En ik heb een heerlijk iets om naar uit te zien deze week want ik ga vrijdag een weekeindje naar mijn ouders. Mijn moeder heeft al een dvd avondje gepland dus lekker even er uit, relaxen en genieten van het contact met mijn ouders!

Foto: een geitenlammetje die door onze groep geiten verstoten is. Wij mogen hem 5 keer per dag de fles geven. Hij dartelt heerlijk achter ons aan en ligt aan onze voeten als we vergaderen. Wat als hij straks groot is ... aaaaahhh!

En als het centrum weer bruist van leven komen ook de eerste ruzietjes en dingen. Vorige week had iemand de spullen van de ander opgevouwen en ja ... dan vraag je om ruzie! Ook had iemand kauwgom gevonden in zijn schone onderbroek ... 'wie heeft dat gedaan' wordt er dan geroepen? Beide momenten moet je dan interveniëren: de mannen rustig krijgen, met ze praten, soms ook ze tot halt roepen. Het gaat de afgelopen 2 jaar me steeds beter af om hierin me te positioneren en zo deze momenten tot een goed resultaat te brengen maar leuk vind ik ze niet. 

Het liefst ontwijk ik conflicten van nature en zoek ik dekking maar ja dat kan niet als verantwoordelijke! Het vreet wel energie hoor! Ik merkte vrijdag dat ik echt moe was. Zo'n week is dan gewoon zwaar. Maar dat is niet nieuw, dat weten jullie al.

Dus ga ik vooral wat dingen vertellen die leuk voor mij waren. Als eerste moet ik denken aan een onverwacht bezoek van mijn tante, oom en neef. Ze waren op vakantie op Curaçao maar mijn neef had door het duiken iets opgelopen waardoor hij in de decompressie tank moest. Dus onverwacht moesten ze daarvoor naar Bonaire. Voor mijn neef niet leuk dat hij in de tank moest enzo maar ik vond het heel leuk dat ze even bij mij waren en dat ik hun kon helpen. We hebben in de wachtkamers leuk bijgekletst! Thanks voor jullie aandacht!

Ook hebben we de laatste 2 weken 2 nieuwe medewerkers verwelkomt! In september komen nog 2 nieuwe medewerkers. Het minder leuke is dat we ook afscheid moesten nemen, en wel van Tom, mijn neef, die 3 maanden ons heeft bijgestaan. Maar het was heel leuk dat hij hier was! Afscheid moet ik deze week ook nemen van mijn vriendinnetje uit de kerk Eline (zie foto). Ze gaat naar Canada om te studeren, ik zal haar missen!

Van de 4 nieuwe medewerkers zijn twee ook nog eens SPH-duaal studenten. Van de week met de eerste gezeten en even gesproken over hoe we gaan beginnen enzo! Echt spannend! Het gaat nu echt gebeuren!

Andere nieuwe ontwikkeling is dat we een wisseling van taken van twee leiders hebben. Keesjan, de huidige teamleider, gaat zich richten op de arbeidstraining en Madelon wordt de nieuwe teamleider. Dit betekent voor mij dat ik vanaf 1 september met Madelon verantwoordelijk ben voor het centrum en Keesjan lang verwachte projecten leven in gaat blazen zodat we echt mooie werkplekken kunnen creëren voor gasten - in plaats van het vooral doen van klusjes!

Tot slot hebben we vorige week bezoek gehad van Gerard de Groot. Hij sprak 3 keer in onze kerk maar heeft ook ons team bemoedigd. Het is altijd zo gaaf als hij komt, hij leerde ons hoe wijzelf en de gasten tot vrijheid kunnen komen van het verleden. Eén van de dingen waar ik steeds weer aan terug denk is dat we geloven wat we horen. En als we goede dingen horen over onszelf geloven we dat maar als we slechte dingen horen geloven we dat gemakkelijk. Ik heb me voorgenomen nog veel meer anderen te bemoedigen met positieve woorden, wat ik zie wat goed is in hun levens, en wat God over hen denkt!