foto: een gezellige high tea met mijn oud collega's van Bonaire hier in Nederland.

Wat te doen vroeg ik me af - de eerste leek me een verstandige keuze maar mijn hart leek te liggen bij de school. Ik had op Bonaire ook studenten begeleid en genoot daar van. Ik heb dus moeten kiezen voor mijn hart of mijn verstand. Ik heb het eerste - mijn hart - gekozen. En we zullen zien wat de toekomst brengen zal.

De HBO staat in Ede, velen zullen hem kennen als de Christelijke Hogeschool Ede. Een hele leuke school - wat ik tot nu toe gezien heb want ik werk er al een aantal uur per week als flexwerker. De sfeer op de vakgroep SPH is goed. Er is betrokkenheid en gezelligheid onderling tussen de docenten. Met de studenten zal ik langzaam wat gaan opbouwen. Dat neemt tijd want dat zijn er zoveel. Je hebt voltijds studenten, deeltijd studenten en duale studenten. Ik heb al psychologie lessen gegeven aan de 1e jaars, 2e jaars en 4e jaars voltijds. Twee groepjes deeltijd studenten begeleid ik met hun POP en leerdoelen. Sommige van deze deeltijd studenten zijn ouder dan ik zelf. En duale studenten zal ik in februari mee beginnen te beleiden.

Ik voel me gezegend met leuk werk, met de keuze uit twee banen, met een leuke werkplek, met het salaris en de goede CAO secondaire voorwaarden. Ik ben rijk gezegend door de God die mijn leven leidt. Ik begin dus 1 november met 60% werken, in februari 80% en in april 90%. Deze opbouw is prettig omdat ik me zo moet inlezen in allerlei zaken, ook zijn mijn voorbereidings tijden voor een les langer dan wat er voor staat omdat ik nog onzeker ben over wat ik moet weten en dan maar heeeeeel veeeeel ga lezen! Ook is het werk zo intensief en nieuw dat het fijn is om dit langzaam zo op te bouwen.

Ik ben ook begonnen met het zoeken naar een huisje. Ik heb een betrouwbare financieel adviseur gevonden en heb woensdag ook een eerste gesprek met een makelaar gehad. Vanmiddag is er een Openhuis route en ik ga dus meerdere woningen bezichtigen. Ik wil graag in Amersfoort blijven wonen omdat het voelt als veilig en vertrouwd. Maar ik wil wel een huisje dichtbij de A1 zodat het makkelijk is om in Ede te komen. Ik ben heel benieuwd of het allemaal lukt! Ik hoop het zo. 

Na al uren gekeken te hebben op funda.nl kom ik er achter dat ik ook best wel wat wensen heb voor dit huisje; het liefst een huisje met tuin, een bad, lichte woonkamer, geen doe-het-zelf grote klussen als nieuwe badkamer of keuken. Maar we zullen wel zien of ik voor mijn budget wel mijn wensenlijstje kan krijgen. Spannend!

Ik had maandag een sollicitatie gesprek en kreeg gisteren te horen dat ik de baan/opleidingsplek heb. Maar komende maandag heb ik ook een sollicitatiegesprek. Een baan is in mijn vakgebied en de ander is in een nieuw vakgebied. Een instelling spreekt me meer aan dan de andere. Een baan lijkt me leuker - of is dat omdat het nieuw is? Wat wil ik eigenlijk? Welke risico's wil ik nemen? Wat is de toekomst die God voor me heeft?

foto: op vakantie in juni

Velen vragen aan me hoe het met me gaat. En dan denk ik vaak ... goed maar kan beter. Ik heb dus af en toe baantjes - dat is goed. Ik woon in het huisje van Anne-Wilke - dat is goed. Ik ben weer in de mogelijkheid om vrienden en familie te zien - dat is goed. 

Maar het kan beter: ik verlang naar dè baan die me als een vis in het water zal laten voelen! Wonen - ik merk dat ik alleen wonen wel erg stil vind. Ik heb 3 jaar huisgenoten gehad en daar eigenlijk wel echt van genoten! Ook al is een half jaar best wel lang (ik mag 1/2 in dit huisje wonen) - het is voorbij voordat ik het weet en wat dan? Kan ik iets gaan kopen? En waar dan? Ja, dat hangt weer af van waar ik ga werken. Vrienden en familie - ja die kan ik nu meer zien maar is er nog maar weinig van gekomen - mede omdat ik vaak de fut niet heb.

Ook hadden we hier een behoorlijke klap: een meid uit mijn gemeente overleed in een motorongeluk. Ze was 23 jaar. Ik kende haar een beetje maar mijn vrienden kenden haar goed en waren erg geschokt en verdrietig èn ook betrokken bij de begrafenis. Dit heeft natuurlijk invloed op hoe we met elkaar om gingen; opeens waren er belangrijkere dingen dan Petra en probeerde ik een manier te vinden om praktisch te helpen en geen last te zijn. En haar begrafenis afgelopen vrijdag was echt heel bijzonder - echt een eerbetoon aan haar leven - het vieren van haar leven. Ik was onder de indruk van haar passie voor Jezus. Ik mag alleen hopen dat mensen zulke dingen zeggen als ik overlijden zou. 

Wat gaat wel heel goed? Nou ik ben mezelf aan het disciplineren om niet te snoepen want ik schrok van mijn gewicht 2 weken terug en besloot dat er echt wel wat vanaf moet. En dat gaat goed! Zonder door te slaan! Ik ben begonnen met schilderen en heb al meerdere keren lekker gewandeld in de bossen. Het lukt me om mijn stille tijd te blijven doen en ook de maandagavond bidstonden helpen me om dicht bij God te blijven. Ik merk dat Hij heel dichtbij is. Anne-Wilke haar boekenkast heeft vele leuke boeken en ik ben lekker begonnen met lezen! Verzekering is rond - mijn zorgverzekering dan dus ga volgende week naar de dokter voor een goede check-up!

Autoverzekering is nog een beetje jammer - ben waarschijnlijk al mijn schade vrije jaren kwijt omdat ik geen bewijs kan krijgen van mijn antiliaanse verzekering dat ik schade vrij gereden heb. Maarja ... de risico's van emigreren en re-migreren!

Dus wat staat er op de planning voor de komende weken? Solliciteren! Hopelijk wat sollicitatiegesprekken en verder brieven schrijven. Ook een beetje werken. De parttime baan als receptioniste van de ene week 2 dagen en de andere week 3 dagen lijkt me leuk en kan iets zijn wat ik tot in september kan blijven doen - dat is fijn. 

Even een update na een maand in Nederland te zijn.

Het voelt nog lang niet zo lang als een maand maar dat is het al wel. De eerste week was ik in Doetinchem bij mijn ouders die ook in Nederland waren. Vervolgens ben ik naar Zuid-Frankrijk geweest met mijn ouders, broer, schoonzus, neefje en nichtje. Heerlijk een weekje op de camping met elkaar. Na vertrek van mijn ouders weer naar Curaçao, vertrok ik naar Amersfoort. 

Ik verblijf nu bij Lies en Arjan, hele goede vrienden, tot ik mijn eigen plekje krijg, wat 20 juli gaat gebeuren. Het is goed om weer terug te zijn maar ook wel heel gek. Ik heb me bezig gehouden met inschrijving in Nederland, auto (die mijn pa en broer voor me gevonden had) op mijn naam zetten, verzekeringen regelen. Ook ging ik langs uitzendbureaus en schreef ik sollicitatie brieven.

Ik wist wel dat ik rustig aan moest doen want ik was al 2 keer ziek geweest in de eerste weken, maar het lukte niet zo goed. De onduidelijkheid en onzekerheid van de toekomst spoorde me aan om bezig te zijn. Wat moet ik nou doen, wat wil ik, hoe kom ik aan mijn geld en dat soort gedachtes. Maar vorige week kwam de terugslag. Ik kwam de UWV uit, nadat ik te horen had gekregen dat ik voor een bijstand moet werken bij hun in de plantsoenendienst en posterij, en begon te huilen. Niet dat ik te beroerd ben om te werken maar het benauwde me. Ik weet met mijn verstand dat ik weer in het werkcultuur van Nederland moet stappen maar mijn gevoelens raken al van streek bij de gedachte. Iets zit dus nog niet goed en daar kan ik nu maar beter de aandacht aan besteden voordat ik wel ergens te vroeg in stap. 

Iemand vertelde me dat je voor elk jaar dat je in het buitenland was je een maand nodig hebt voor herstel - dus in mijn geval 3 maanden - dat leek me wel erg lang maar nu denk ik dat ze misschien wel gelijk hebben. Ook de verantwoordelijkheid die ik op Bonaire had in mijn werk als leidinggevende, en die op me drukte als een zware last, speelt mee: ik merk een anti-reactie van 'doe mij maar even geen verantwoordelijkheid' maarja ik weet ook dat een eenvoudige baan mij niet lang uitdaging zal geven. Lekkere knelpunt dus!

Ik heb deze week daarom echt meer tijd genomen om te rusten en om God te zoeken. Wat is Zijn weg voor mij? Ik wil vertrouwen dat Hij zal voorzien. 

Zelf zit ik nog steeds wel in een intens proces met ups en downs. Ik denk dat God dacht nog even flink met Petra aan het werk voordat ze vertrekt!!

foto: leuke foto die ik onlangs kreeg maar al van vorig jaar de op de opening van de Walkin

Ik dacht afgelopen zondag: ik denk dat ik een burnout heb ofzo - ik ben zo veel aan het huilen. Maar nu denk ik daar gelukkig weer anders over. Het speelt al weken dat alles wat maar wat moeite kost me zoveel energie kost. Ook loop ik rond met allerlei vervelende gedachtes als over hoe zwaar mijn werk is - hoe ik alleen ben - etc. Zelfmedelijden noemen we dat! met alle bijhorende vervelende gevoelens. Knap irritant en bijna iets om je voor te schamen want het klinkt allemaal zo slachtoffer-achtig - kinderachtig zelfs. Alsof anderen mij dit allemaal aandoen. 

Maar eigenlijk vind ik mezelf niet zielig. Ik mag best mijn grens beter leren aangeven maar ik ben niet zielig. Dat is de waarheid die ik met een deel van me al kan omarmen maar blijkbaar nog niet volledig.Ik kom er dus achter dat er weer wat leugens heersen in mijn denken. 

Op het moment deze week dat ik ontdekte dat ik weer met zelfmedelijden te maken had - niet de eerste keer trouwens - viel er een pak van mijn hart. Want dit is een geestelijke strijd en niet zozeer een werk dus dat Petra zelf moet oplossen maar één die ik samen met mijn God mag doen! Heerlijk! Ik heb eerder een strijd met Hem gewonnen en heb er alle vertrouwen in dat ook deze strijd door Hem gewonnen gaat worden en ik kan in de afwachting ervan al getuigen op wie ik vertrouwen wil!!!

Dus, zoals mijn huisgenoot Thijs van de week zei, lekker om een reden te hebben om God te zoeken! En dat ben ik weer veel meer aan het doen en God spreekt al zo snel. Ik heb al een preek en een bijbelstuk gekregen waar God spreekt over waar ik me naar mag gaan uitstrekken: niet mijn rechten na jagen - ook als je tekort komt en het dus rechtvaardig is - maar bezig zijn met de noden van anderen. En dat kan soms betekenen dat jou onrecht overkomt zo als Jezus zijn die onrecht liet gebeuren terwille van mij!

foto: mijn huisgenoten (Thijs en Marilieze) en ikzelf

Voor het eerst sinds september hebben we meerdere dagen regen gehad. Het wordt hier gezien als zegen als het regent. Een wonder van God dat nu in de droge tijd het toch gaat regenen. Eindelijk weer eten voor ezels en geiten, weer leven voor de planten.

De foto's zijn van 2e paasdag met Thijs en zijn camera op stap. Degene zonder mezelf erop heb ik gemaakt.

We zijn langs de oostkust gereden langs een verlaten vuurtoren en grotten.

Het zijn drukke weken omdat mijn mede-leidinggevende op het centrum de teamleider op vakantie is. Dit betekent dat ik haar taken doe maar ook meer verantwoordelijkheid heb. Dat zijn niet de makkelijkste weken omdat ik me vaak nog wat onzeker voel in mijn beslissingen maken enzo. 

Zo ie zo voel ik veel deze weken. Mensen om me heen worden verliefd en beginnen relaties waarvan mijn directeur zelfs verloofd is ... nou mensen die mij kennen weten dat ik best wel eens worstel met mijn alleen zijn. Nou deze weken moet ik echt vaak Gods aanwezigheid zoeken en mezelf beteugelen als het gaat om mijn zelfmedelijden gevoelens. Ik wens anderen het geluk, begrijp me niet verkeerd, maar het maakt zo duidelijk waar bij mij nog een gat zit. Pijnlijke gevoelens ondertussen met mijn 33 jaar. Maar als ik God blijf zoeken en mijn vervulling elke dag weer bij hem vind - kan ik glimlachen. 

Oké genoeg over mijn gevoelens. Weet je wat God voor me geregeld heeft? Een huisje in Amersfoort per half jli voor een half jaar! Ik ben Hem heel dankbaar dat hij een meid uit mijn gemeente in Amersfoort voor DTS naar Nieuw Zeeland stuurt en dat ik dan op haar huisje mag passen. 

Ik kom dus 12 juni aan, zal eerst waarschijnlijk even bij mijn ouders zijn die dan nog in Nederland zijn, waarna ik met mijn hele familie op vakantie ga naar Frankrijk en zal eind juni richting Amersfoort gaan, nog even logeren bij vrienden en dan mijn eigen plekje. Wat is God goed hè?

Met werk/gz-opleidingsplek is er nog minder zekerheid ... nog geen zekerheid dus. Ik heb nog geen reacties op mijn sollicitaties en ook nog geen nieuwe sollicitatiebrieven geschreven. Bid voor me dat ook dit op zijn pootjes terecht komt - dat ik op de plek kom waar God me wil hebben. 

Ik heb zin om naar Nederland te gaan maar de keerzijde is er ook. Het werk hier gaat door en er is nog geen vervanger voor het werk wat ik doe. 

In individuele gesprekken kom ik best wel wat lastige issues tegen. Wat hebben deze mannen toch traumatische dingen moeten mee maken. Wat baal ik er van dat ze zoveel pijn hebben ervaren in hun kindertijd. Als je voor mij bid, bid dat ik de wijsheid heb goed om te gaan met deze issues zodat ik heling niet in de weg zit.

Ik geef de mannen praktische instructies, hulp bij problemen, advies, inzicht, troost, een luisterend oor, vriendschap maar mag vertrouwen dat wanneer ik voor ze bid God het diepe werk doet - zoals Laura Woodley zegt: een hug on the inside. Twee weken geleden hadden we een doopdienst waarbij naast twee collega's ook een gast zich liet dopen die het goed overwogen had en echt gekozen had God in zijn leven te laten. Zijn getuigenis was: ik heb het alleen al meerdere keren geprobeerd en viel steeds terug. Ik ben nu bewust dat ik zelf zwak ben en daarom wil ik mijn leven met God delen. Zo cool vind ik dat. Ik ken deze vent nu al bijna 3 jaar en weet hoe hij geworsteld heeft en ik mag nu zien hoe hij zich zoveel meer ontspannen gedraagd - hij draagt de last niet meer alleen maar samen! 

Op de dag dat ik mijn vakantie afsloot en terugvloog naar Bonaire vlogen ook goede vrienden van me, Bart en Esther naar Bonaire. Wat leuk om hun 'mijn' eiland te laten zien en wat heerlijk om door hun verwend te worden met etentjes en gezelligheid! Ik heb genoten van hun bezoek.

 Ik heb het eiland over gecrost met ze, ze meegenomen naar mijn kerk waar Bart ook gelijk gevraagd werd voor te lezen en avondmaal te bedienen. Ze waren positief over mijn kerk en snapte dat ik daar me thuis voelde. Ja, dat deed me wat, kritiek geven kan iedere ...piep... (dan citeer ik Keith Bakker, Family Matters). Ook heb ze meegenomen naar Rooi Lamoenchi waar Ellen ons veel uitlegde over de cultuur, geschiedenis en natuur van Bonaire - dat was heerlijk!

Maandag avond heb ik ze weer naar de airport gebracht. Thanks guys!

Ik realiseerde me op mijn vakantie dat ik alleen nog maart, april en mei heb om te werken en dan is het afscheidnemen en uitschrijven om vervolgens naar Nederland te gaan. Ik veracht 11 juni te vliegen en 12 juni aan te komen in Nederland. Deze drie maanden zal ik er nog echt even voor gaan. De functie van Praktijkopleider is alleen maar groter geworden door meer instellingen die een student hebben en dus zal ik daar nog mee bezig gaan. Maar ook op het centrum: Madelon, mijn partner in management, gaat in april naar Nederland dus zal ik haar taken overgedragen krijgen en de leiding alleen dragen. 

Wat ben ik al aan het doen voor mijn terugkomst? Nou ik ben aan het wachten op vacatures voor de GZ-opleiding. Dit betekent dat er op specifieke sites vacatures staan bij instellingen waar een opleidingsplaats vrij komt. Op dit moment staat er nog maar weinig op dus het is nog een beetje afwachten. Ik zal dan solliciteren en hopen dat ik indruk maak met mijn cv zodat ik in die instelling 4 dagen per week kan werken en 1 dag per week naar school kan gaan om de opleiding te krijgen die mij een BIG-registratie oplevert. 

Ook moet ik mijn paspoort verlengen want die verloopt in april en zal ik het terugsturen van mijn boeken enzo moeten regelen. Toen ik hier kwam, liet ik 6 dozen verschepen dus die mogen nu weer terug. En dan moet iknog mijn uitschrijving regelen. Dit is een uitgebreide procedure waarbij ik allerlei stempels moet halen bij verschillende instellingen. En als eerste begin ik bij de belasting. Bij deze maak ik me een beetje zorgen want ik heb recentelijk begrepen dat ik waarschijnlijk belasting moet betalen over de giften die ik ontvangen heb. Ik dacht dat giften belasting vrij waren ... maar dat blijkt niet zo te zijn, oeps. Dus daar ga ik maar zsm mee aan de slag.

Nou dat is een beetje wat er allemaal speelt in mijn hoofd - lijstjes wat ik moet regelen zijn dus weer aan de orde van de dag! Maar dit weekeind nog niet want dit weekeind komt Lydia, mijn eerste huisgenoot hier op Bonaire! Dus daar heb ik zin in. Ik haal haar mogen op van de airport!

Ja, mijn broer, Nathanja, Seth en Noaly zijn ook op Curacao! genieten dus! Gisteren verbrand van naar het strand gaan, ookal was het aardig bewolkt. Verder hebben we de grotten gezien van Hato - welke best wel indrukwekkend waren met stalachtieten en mieten, water en vleermuizen.

Verder is het veel koffie drinken, spelen met mijn lieve neefje en nichtje, lekker boek lezen en filmpjes kijken! All in all - I'm enjoying myself!